| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 20 september 2008 | | De oorzaken en gevolgen van de storm-
vloed van februari 1953 leidden tot het
opstellen van de zogenaamde ‘Deltawet’.
Hierbij werden nieuwe normen vastgesteld
voor dijken, de lozing van uitwaterings-
sluizen en de weerbaarheid van de duinen.
De lozing- en uitwateringssluizen waren met
hun terugstaande fronten zeer gevaarlijk.
In de Deltawet stond dat alle waterkeringen
in Nederland aan bepaalde, nog niet eerder
vertoonde eisen dienden te voldoen.
De norm voor dijkformaten werd berekend
naar mogelijke, maar nog niet eerder in
onze geschiedenis bereikte waterhoogten.
Men trok de grens bij een stormvloed die
eens per 10.000 jaar kan voorkomen.
Met moderne computers werden sterk
verbeterde rekenmodellen gerealiseerd.
Bij de Texelse Deltadijk werd uitgegaan van
een waterstand van NAP + 4.85 m, dat is
1.50 m hoger dan de vloedstand van 1953.
De waterstand van 1953 werd ook bereikt
tijdens de storm van 3 januari 1976 waarbij
uitgebreide dijkbewaking noodzakelijk was.
De eerste jaren na de storm van 1953
gebeurde er merkwaardig genoeg weinig op
Texel in het kader van de Deltawet.
Door de in uitvoering zijnde grote ruilverka-
veling was het wel vrij eenvoudig om land-
inwaarts nieuwe aanvoertochten te graven.
Deze werden gerealiseerd naar de gemalen
van de Schans en Dijkmanshuizen.
Bij het bouwen van de veerhaven bij ’t
Horntje, waar een hele duinregel moest
worden vergraven, kwam veel zand vrij.
Hier werd besloten om met het overtollige
zand de dijk van de PH-polder te verhogen.
Gekozen werd voor een binnendijkse
verzwaring waarbij de bestaande lichte
glooiingen gehandhaafd bleven.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
