| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 4 oktober 2008 | | Bij de zeedijken die ‘Deltaproof’ zijn, wordt
de voet gevormd door een bestorting van
natuursteen met kunststof, riet en rijshout.
Deze laatste drie onderdelen liggen op een
kraagstuk van kunststofweefsel. De stort-
steen is daarbij ingegoten met gietasfalt.
Men denkt nog aan de oude vijand: De dijk-
teen is van paalwormbestendig azobéhout.
De kop van de zeedijk, het binnentalud en
de binnenberm zijn afgedekt met klei.
De sluizen van de gemalen de Schans en
Dijkmanshuizen zijn vervangen door solide,
gewapend betonnen suatiesluizen.
Een suatiesluis opent zich naar zee als de
waterdruk van binnenuit hoger is dan de
druk aan de zeezijde (en andersom vanzelf).
De sluis van het Noorden is vervangen door
het gemaal Krassekeet met afvoerleidingen.
Gezien de omvang van de werken is Texel
in feite snel beveiligd wat mede veroorzaakt
is door de zware storm van 3 januari 1976.
Het water naderde die nacht het peil van
1953 en allemaal herinneren we ons nog de
massale tocht naar Den Haag als reactie.
Onder het motto “Geen lijken, omhoog die
dijken” werd de politiek succesvol bewerkt.
Het grootste probleem bij het realiseren van
de dijkwerken was het uitputtende en vaak
botsend overleg met milieu-organisaties.
Achteraf kan iedereen blij zijn met de resul-
taten die behaald zijn: veilige, hoge dijken
en fraaie natuurlijke oplossingen.
Weijdt schreef in 1980 dat “Texel na eeuwen
strijd hopelijk afdoende veilig ligt achter de
Deltadijken met behoud van haar natuur”.
Weinig kon hij vermoeden dat de Delta-
commissie Veerman in september 2008 tot
een heel andere conclusie kwam.
Om Nederland te beschermen tegen de op-
warming moeten de dijken nog veel hoger…
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
