| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 18 oktober 2008 | | De walvisvaart heeft niet altijd zo’n besmet
imago gehad als tegenwoordig het geval is.
Nederlanders hebben zelfs een langdurige
en innige relatie gehad met het bejagen en
industrieel verwerken van dit zoogdier.
In het begin van de 17e eeuw ontdekte men
dat in de poolzeeën veel geld te verdienen
was met de jacht op walrussen en robben.
Deze vangst, ontdekt door Engelsen en
Duitsers, kwam de Hollandse avonturiers al
snel ter ore en ook zij gingen op jacht.
In 1612 vertrokken schepen uit Amsterdam,
Hoorn en Schiedam richting Bereneiland.
Het aantal robben en walrussen was daar
echter al zo verminderd dat de Engelsen
doorgetrokken waren naar Spitsbergen.
Hier werd voornamelijk op walvissen ge-
jaagd en zo trokken in 1613 vijf Hollandse
schepen ook richting het grote avontuur.
Aan boord waren hoogbetaalde Baskische
harpoeniers die erkende specialisten waren.
De Engelsen waren, zoals vaker in die tijd,
niet blij met de komst van de vermaledijde
Hollanders en vreesden grote concurrentie.
Om zich daar te kunnen verdedigen, werd
door de Hollandse reders de Noordse- of
Groenlandse Compagnie opgericht.
Binnen een eeuw hadden de Nederlanders
een omvangrijk gebied tot hun jachtterrein
gemaakt, met steun van de Staten-Generaal.
Zoals goede koopmannen betaamt, werden
door de Staten gewoon octrooien uitgereikt.
In 1719 werd het vangstgebied westelijk van
Groenland met de Baffinsbaai belangrijk en
werd de Straat Davis Compagnie opgericht.
Hollandse schepen op weg naar deze jacht-
gebieden heetten toen Groenlandvaarders.
Texel werd bijna vanzelf een uitvalshaven
voor de “koude jacht” en zodoende kwa-
men er op Texel walvisvaarders wonen.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
