| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 10 januari 2009 | | Redders die met gevaar voor eigen leven in
weer en wind het zeegat kozen, kregen als
beloning vaak niet meer dan een medaille.
Dat ze die vaak ook nog eens zelf aanvroe-
gen, is echter niet algemeen bekend.
Op 9 juni 1823 schreven Jan Troost, Tijs
Wiegman, Pieter Pelser, Pieter Troost en
Hendrik Troost Jr. een speciaal rekest.
Het was gericht aan koning Willem I die het
doorzond aan zijn minister van Marine.
De mannen, allen Oudeschilder loodslieden,
vonden dat zij tijdens twee schipbreuken
bovenmenselijke daden hadden verricht.
In de voor die tijd gebruikelijke onderdanig-
heid wezen zij erop “dat van het eerste
schip een complete equipage was gered.”
“Van het tweede schip nog twee meer dan
halfdooden menschen door Gods goedheid
ten dezen gesterkt het leven te redden.”
De minister van Marine antwoordde dat de
mannen “zich met trotsering van veele ge-
varen hulp en redding hadden gebracht.”
Zij konden wel aanspraak maken op “eenige
beloning ofschoon zij er niet om vroegen.”
“Er was des te meer grond voor een belo-
ning daar zij van de kooplieden en reders
geene enkele beloning hadden bekomen.”
De minister van Marine had hiervoor echter
geen fondsen en hij verwees de zaak door.
De minister van Binnenlandse Zaken bood
gelukkig soelaas, weliswaar pas eind de-
cember, omdat hij informatie moest vragen.
Er werd met dit soort zaken blijkbaar niet
over één nacht ijs gegaan want De Noord-
Hollandse gouverneur moest er bijkomen.
Deze had zijn rapport pas op 27 december
1823 klaar en was o.a. afgegaan op de rap-
portage van de schout van Texel.
Het betrof de redding van het schip ‘Cen-
drillon’, een schoener uit Duinkerken.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
