| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 4 april 2009 | | Al in de 18e eeuw werd op het Huisduiner
strand, in het Eierlandse Gat en op de ban-
ken van de Laan op schelpen gevist.
De schelpen, meestal van kokkels, werden
met baggerbeugels binnenboord gehaald.
Vervolgens brachten de vissers ze naar het
kleine haventje in de Roggesloot bij De
Cocksdorp, waar Albert Dros ze opkocht.
Na de koop werden de schelpen in tjalken
overgeladen en aan de schelpenbranderijen
in Makkum en Harlingen verkocht.
Texelse vissers die in de winter ‘gewoon’
visten, schakelden in april over op de schel-
penvisserij en daarna werd wier geoogst.
Op het hoogtepunt van de schelpenvisserij
visten 80 schuiten op de schelpenbanken.
Dat was geen groot aantal, als je bedenkt
dat de gehele Texelse vissersvloot eind 19e
eeuw uit zo’n 170 schepen bestond.
Het schelpenvissen was een moeizaam en,
bij plotseling omlopende wind, riskant werk.
Vooral de arme vissers gingen bij laag wa-
ter aan het werk en hadden soms vier da-
gen nodig om hun blazer vol te krijgen.
Dat was dus een zaak van gering aanbod,
maar erger nog was de lage marktwaarde.
De Friese kalkfabrikanten betaalden naar de
mening van de Texelse visserslui veel te
weinig voor de schelpen.
Maar de Friezen betaalden tenminste con-
tant uit. Winkelier Albert Dros uit De Cocks-
dorp betaalde de waarde uit in winkelwaren.
Na de drooglegging van Eierland deed in-
polderaar N.J. de Cock een poging in eigen
ovens de schelpen tot kalk te verwerken.
De hoge vervoerskosten naar het vasteland
deden deze poging echter snel sneuvelen.
In het midden van de 18e eeuw, tussen 1855
en 1867, bedroeg de schelpenopbrengst
slechts ƒ 20.000,- tot ƒ 40.000,- per jaar.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
