| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 6 juni 2009 | | De Daalder-dynastie was na het overlijden
van Arnoud in 1968 nog niet helemaal van
het strandvonderstoneel verdwenen.
Weliswaar kwam de naam Daalder na 1968
niet meer voor, maar het strandvonder-
schap ging over naar de ‘kouwe kant’.
Eén van Arnoud’s dochters, Maartje Daal-
der, was getrouwd met Dirk-Sieme Boon.
Hij werd in 1969 strandvonder over hetzelf-
de gebied als waar Arnoud over ‘regeerde’.
Dirk-Sieme, van de Leeuwerik in de Duin-
roosstraat, werd in 1999 op zijn beurt opge-
volgd door zijn zoon Maarten-Jan.
Maarten-Jan’s grootvader Arnoud, vertelde
in een artikel in de Helderse Courant in 1967
over de strandvonderij van toen.
Volgens Arnoud bestonden de echte jutters
toen al niet meer; de strandvonderij was
een zakelijke onderneming geworden.
“De jutter deed het zuiver voor de sport, er
was geen droog brood mee te verdienen.”
“Je zag ze nooit op het strand. Ze liepen in
het duin, maar zodra ze iets op het strand
zagen liggen, waren ze er als de kippen bij.”
“De jutters waren hele slimme rakkers, ze
verborgen hun buit niet onder het zand,
maar juist bovenop een duintop.”
“Maar het bleef een sport, want zo’n jutter
stierf arm en krom van de reumatiek.”
Daalder had naar eigen zeggen alleen nog
maar te maken met gelegenheidsjutters, die
b.v. een kippenhok wilden timmeren.
“Zolang ze me niet voor de voeten lopen,
laat ik dat oogluikend toe. Hoe moet je zo’n
partijtje hout in hemelsnaam taxeren?”
Daalder vond ooit een vol okshoofd wijn
aan het strand, een enorm vat van 600 liter.
Het vervoersprobleem was snel opgelost:
iedere helper werd een fles wijn beloofd, het
vat werd geborgen, de wijn was goed….
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
