| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 20 februari 2010 | | Het menselijker gedrag dat zich uitte door
zorg voor drenkelingen van ‘gestrande buit’
kwam in de tweede helft van de 18e eeuw.
In 1767 werd in Amsterdam de ‘Maatschap-
pije ter Behoudenis van Drinkelingen’ op-
gericht als eerste aanzet van deze omslag.
De Staten van Holland en West-Friesland
volgden snel met een speciale commissie.
Onder leiding van IJsbrand ’t Hoen werd in
1768 rapport uitgebracht aan de Staten.
‘De rooverijen en excessen aan gestrande
Goederen gepleegt werdende thans ten top
geresen en slimmer dan bij woeste Volken.’
‘Dat van alles wat eenigsints tot Redding van
Menschen kon strekken genoegsaam niets
op eenig Zeedorp gevonden wierd.’
‘t Hoen adviseerde ‘op ieder Zeedorp te doen
onderhouden een Boot, mitsgaders een
Waagen, ter redding van Menschen.’
Het advies voorzag tevens in het verzorgen
van drenkelingen met ‘heilsaame middelen
en begraven van lijken in het Duyn of Kerk.’
Geheel tegen de normale werkwijze van de
Staten in werd het advies snel opgevolgd.
Op 12 januari 1769 werd, zoals deze de ge-
schiedenis inging, de ‘Ordonnantie van
1769’ afgekondigd en in werking gesteld.
De wet bestond uit zeven Afdeelingen of z.g.
Nummers met zeer strikte instructies.
Zo werd het streng verboden om aan boord
van een in nood verkerend schip te komen
zonder toestemming van de schipper.
Als men aan boord mocht, was het verboden
zich iets ‘aan te matigen, zulks selfs met de
dood gestraft te sullen worden.’
Ook werden Generale Strandvonders aan-
gesteld, langs de kust vanzelf en op ‘Texel,
Vlieland en andere voorname eilanden….’
‘Gequalificeerden’ van de strandvonder
moesten dagelijks het strand inspecteren.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
