| |
|
|
 | | | door Rein Stam
zaterdag 27 februari 2010 | | Wellicht het belangrijkste artikel uit de ‘Or-
donnantie van 1769’ was nummer XIX.
Werd tot dan toe de bemanning aan zijn lot
overgelaten en schip en lading geborgen,
nu kwam het menselijke aspect aan bod.
Men moest vóór alles zorgen dat ‘de Equi-
page werde gesalveert onverschillig van
wat Natie deselve ook soude moge weese.’
Boot en wagen die men diende te gebrui-
ken werd in nummer V en VI beschreven.
De eerste reddingboot was een sterk, open,
houten vaartuig met zeer platte bodem en
weinig oplopende voor- en achtersteven.
Buitenom liep een zware houten band maar
verder was er niets dat het drijfvermogen
kon vergroten of behoeden voor omslaan.
Wel was er aan de voor- en achterzijde een
vloeiplank aangebracht om het daar veel
overkomende water af te doen vloeien.
Een vast dek was niet aanwezig. De boot
was ingericht voor 10 roeiers met riemen.
Nummer VII uit de Ordonnantie ging over
vacatiën (presentiegelden), leges, arbeids-
lonen en de kosten van de materialen.
Een strandvonder kreeg tijdens de ‘ontla-
ding’ van een schip f. 3,60 per etmaal. Als
bewaakloon mocht hij f. 1,20 berekenen.
Bij nacht opvissen van aandrijvende goe-
deren leverde f. 2,40 op, overdag de helft.
Een wagen met drie paarden kostte, inclu-
sief ‘Man die helpt laaden en lossen’, 15
stuivers per vracht voor de eerste 1.100 m.
Al deze bepalingen die voornamelijk gingen
over het redden van mensen wezen (geluk-
kig) op een sterk veranderde mentaliteit.
Niet alleen door de mentaliteit, ook door de
voortschrijdende techniek verbeterden de
kansen van de gestrande zeeman.
In Engeland en Zweden bestonden, althans
voor die tijd, al zeer goede reddingboten.
| |
|
|
| (c) Texelse Media. Zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever is het niet toegestaan informatie, beeldmateriaal, foto's, nieuwsberichten en/of berichtgevingen die verstrekt worden via Texel-Plaza op enigerlei wijze te verspreiden, in welke vorm dan ook. |
|
| |      |
